Bu hayatta bazı şeyler vardır,senin hayat enerjini getiren, seni hayata karşı istekli vaziyette konumlandıran.Bunlar senin hayatla arandaki bağlardır.

Bazen bu zincir kırılır.Bu hayatın sana getirdiği şahsiyetsiz hareketlerdendir.Bu hayatın rezil tarafının  sendeki yansımasıdır.Aslolan hala senin zihninde tasarladığın hayata dair serbest söylemlerindir.

İşte bahsettiğim bu tip vaziyetler de tekrar aynı stil hamleleri yapmakta zorlanır bünye.Belki de bu senin hayata karşı bakış açının getirdiği bir “bırak gitsin”  stili olaya dair adım atmada vazgeçme durumundur.Bunlar hayatta vardır aslında da senin zihnindeki hayat bu mudur? Aslında bütün mesele de budur.

Evet dediğim gibi bazı hareket ve tavırlarda adım atmaz bünye, aslında bu yaşanılan saçmalıkların verdiği bir stabilitedir.Olması gerekenle olan biten arasında bir anlam kargaşasıdır.

Bazen de artık sözler eskisi kadar etkili olmayabilir.Çünkü bunlara anlam veren o zaman ki durumlardır. O durumlarda yaşanılan güzel zannedilen ama sonradan yitirilen vaziyetlerde sarfedilen sözler. Bu durumlar dan bile kurtaramadıysak o sözlerdeki zerafeti , zaten o sözlerin de değil hayatın getirdiği anlamsızlıktandır.

Bazı hayatı sorguladığın anlarda,bazı depresif zamanlarda,ruh hareketlenir aslında da bir yere kaçamamak perişan eder zihni.

Bazı  zamanlarda karşı koymaktır bu yaşadığın ,hayata karşı gelmek ,isyan etmek,kafayı bozmak ,sinir harbi yaşamak ,şizofreniye bağlamak olayı,istemek  aklında saklı olan hayatı ,hayata dair tasarladığın beyin kimyasallarında yeşeren resmi.

Uykuya dalmadan önceki anlarda,sorgularsın kendini ,yaşamak istediğinin ne olduğunu,bu rezillik içinde ne işin olduğunu.Ama yol almıştır hayat ve fazla yapacak bir şey kalmamıştır sana.Ertesi gün kalkıp,yeniden ya hayatla aynı freakansta olursun ,ki çiziktirmeler serbest olarak kağıt yerine beyninde olmasın,ya da beynindeki çiziktirilmiş bazı hücrelerle boş bakarsın tasarlanan senaryo dahilindeki hayata.

Fazla da gerek yok aslında sorgulamaya hayatı, kafandaki felsefeni değiştire değiştire gidersin ne var ki bunda.Gerek yok fazla felsefe yapmaya olan bitenle,nasıl olsa yapılmışı var değil mi.O zaman sana ne gerek var, zaten hayatta bu mantıkta birçok yalak var.

Hikayeyi değiştiremesende bunun içindeki rolünü belirlemek sana düşen varlık olma sebebin. Değişmez belki senaryodaki durduğun yer ama bu saçmalık içinde belli bir tavrın olması yeter…

Başarı elde etmede,yapılan işe konsantre olma,odaklanma ve motive olma  gibi kavramların önemi büyüktür. Konsantrasyon ve odaklanmayı sağlayan tamamen “motivasyon” olgusudur.

Motivasyon kavramı ile ilgili birçok teori ortaya atılmış,çeşitli motivasyon tekniklerinden bahsedilmiş ve uygulanmıştır.Motivasyon ile ilgili burada birkaç saptamamı, motivasyonun ne olduğuna  ve kişiyi nasıl harekete geçirebileceğine dair düşüncemi aktarmaya çalışacağım.

Motivasyon,yapılan işe kanalize olma,hedeflenen sonucu yakalamayı istemenin aslında büyük bir bölümünün kişisel etmenlere bağlı olduğunu söyleyebiliriz.Kişisel özellikler,kişinin İstekleri, zevkleri,nelerin onu harekete geçirebileceği ,nasıl bir ortamda başarılı olabileceği,yani onu motive edecek unsurların neler olduğunu konuşmak gerekir.Anlatmak istediğim motivasyonun kişiden ayrı tutulamayacağı,salt genel-geçer motivasyon biçimleri ve anlatımları ile hareket etmenin her kişide doğuracağı sonucun farklı olacağıdır.

Verimlilik anlamında konuyu ele alırsak; her bireyin belli bir kapasitesi yani yetenek,bilgi,beceri gibi unsurlarının üst sınırı vardır.Motivasyon burada bireyin kapasitesinin maximum seviyelerde kullanılmasını sağlar.Burada olgular arasında bir formülizasyon yapacak olursak;

Motivasyon artarsa,kapasite kullanımı maximizasyonu sağlanır ve kişinin kapasitesini kullanma gücü artar,böylece yapılan iş doğrultusunda verimlilik artar bu da kişiyi başarıya götürür.

Motivasyonu etkileyen bazı olumsuz faktörlerde yine kişisel özellikler,bakış açısı,kişinin olayları nasıl algılayışına bağlı olarak belirir.Bunlar içinde bulunulan ortam,yapılacak iş,bu iş sonucunda varılacak hedef noktanın tatminkar olup olmadığı gibi dışsal ve içsel olarak olarak beliren etkenler olarak sayılabilir.

Motivasyonun kişisel olarak değişkenlik gösterebileceğinden yola çıkarsak ,şöyle ufak bir örnek verebiliriz;

X futbolcusu yetenek,bilgi,beceri ve algısal olarak 10 üzerinden 8 lik bir kapasiteye sahip bir futbolcu olsun.A klübünde  4 , B klübündeise 7 lik bir performans ile oynuyor.Burada futbolcu aynı futbolcu,bu fark tamamen olaya motive olup,olmamasından ortaya çıkan farktır.Gerekli motivasyonu yok,yeterli konsantrasyonunu sağlayamamış ve  yapılan işteki verimi düşmüştür.

Buradan bir yere bağlarsak konuyu,motivasyon denilen olay bizim çok sık kullandığımız,grup psikolojisinde de herkese bir ağızdan söylenen sözler daha da açıklayıcı olarak verilen gaz değildir.Bu tamamen motivasyonun az sonra bahsedeceğim kişisel kısmı haricinde kalan genel-geçer başarı kıstasları ve yaşamsal ihtiyaçların getirdiği harekete geçmedir.Bu iş hayatı ve özel hayatta da geçerli olan temel noktadır aslında motivasyon anlamında.Kişinin ne istediği,doğru işte ve yerde olup olmadığı temelde motivasyonu sağlayan ve yapılan işe odaklanmayı getiren asıl unsurlardır.Zaman içerisinde motivasyonun kişisellik değerlerinde algısal farklılaşmalar,dünyaya bakış açısının farklılaşması gibi etkenler sonucu değişiklikler olsada bu motivasyonun kişisel olan kısmının oranını asla değiştirmez.

Motivasyonun genel-geçer kısmına gelince;bu bireyin hayatta kalma,karnını doyurma,güvenliğini sağlama,başarı psikolojisi gibi genel değerlerdir.Bunlar hemen hemen her bireyin genel olarak sağlamak için harekete geçtiği yani motive olduğu değerlerdir.Zaten bunlar bireyin hayattaki motivasyonunu sağlar.

Şuraya geliyorum, istediği kadar doğru motivasyon tekniği,becerisi,sistematiği bu ve bunun gibi önermeler olsun.Konuyu kişi anlamında ele almazsak yapılan motivasyon istenilen sonucu elde etmek için yeterli olmayacaktır.Daha öncede söz ettiğim gibi,bana göre motivasyon,motive olma,bir iş için harekete geçme,o işe odaklanma büyük ölçüde bireyin algısıyla ilgilidir.Unutulmaması gereken her bireyi harekete geçiren,başarı için dürten etki başkadır…

Susmak, susmak mı haykırmanın en büyüğü acaba.Bazı zamanlarda kendini alamamak haykırmaktan ama zihninde oluşan frenleme sisteminde yer almaca. Susmak mı daha çok incitir, kelimeleri dışarı atmak mı,karşındakine acımadan.Belkide susmak daha yüceltir seni, belli kalıpsal sözlere uyarlanınca. Belkide söyleyecek bir sözü yoktur susanların.

Aslında durum biraz da farklıdır susulur bazı zamanlarda,susulur ki akıl biraz da üstün olsun yaşanan basit durumlardan.Susulur içinde yaşanılan gezegen yada daha basitçe metrekarelere sığdırılan yaşam biraz daha akıl alır biçim alabilsin diye.Listelenmiştir her söze, her şekle, her defasında yaşanan aynı hislere ve aptal yaşantının içinde olan biten anlamsız vaziyetlere verilecek kelime dağarcığı dahilinde cevaplar.

İşte bazen o aklın içindeki fren sistemi devreye girer.Fihristi yoklar zihin ama frenlerde biraz, hayat biraz daha yaşanabilir hal alsın diye,daha kırıcı olmasın kelimeler diye,varlığın telaşa kapılıpta yine kaçma,gitme hesabı içine düşmesin diye.

Gerçeklik içinde zannedilen yaşam aslında,özgürlüğünü yaşamak isteyen bir ruhun hayat içindeki mücadelesinin bir yansımasıdır.Tezahüre dökülmek bu ruhu her zaman rahatlatan olduğu gibi, bazende suskunluğu seçmek yaşam içinde bazen takınılması gereken hal ve tavır biçimidir.Bazen yerinde ve zamanında atılan bir ara pası gibidir,kelimeyi suskunken kullanmak,suskunluk içinde bazı doğru yerlerde bu suskunluğu kırmak,daha yerinde dahil olmaktır hayata.

Yazmakta bir haykırış biçimidir,avaz avaz bağırmanın kelimelere anlam veremediği,susmayı seçtiğin zamanlarda…

Bir hüzünlü telaş hakim yine, umudun kırılması,hayatın anlamsızlaşması. Umutlar, istekler,yarım kalışlar, haykırışlar, yaşanmamışlar.Bir bırakıp gitme hali var yine yavaştan,kaçıp kurtulma derdi en son limandan.Silmek herşeyi zihninden,silip geri getirmemek tekrar ama bu sefer son kez.Bir baharın verdiği sersemlik hali,yaza geçiş ama kıştan kalma sancılar.Tekrar başa dönmektense, sil git defterden tavrı hakim bende bu sıralar.

” Mor ve Ötesi ” nin  yeni albümünden bir şarkı yakaladım,albümün geri kalan kısmını inceledim desem yalan olur,şöyle bir teğet geçtim albüme.Şarkının adı ; SOR

Umudun Yanında mı?
Hayatın hep Zorda mı?
Gururun yanında mı?
Nerelerden Geçtin de..

Böyle sözlerden oluşur şarkı,melodisini de sevdiğimi hemen eklemeliyim.

Yazı yazma olayını,hayatın anlamsız koşuşturması içinde bir kenara attım son zamanlarda.Aslında yazmak lazım geldiğini bir kez daha anladım,devam ediyorum kendimce çiziktirmeme yine…

Yoruldun çok yoruldun
Bilincin bi var bi yok
Yalandın yaralandın
Dermanının İsmi yok

Umudun Yanında mı?
Hayatın hep Zorda mı?
Gururun yanında mı?
Nerelerden Geçtin de

Yine Mi hüzün var niye
Kendini bilene sor
Yine mi hüzün var niye niye

Yoruldun çok yoruldun
Bilincin bi Var bi yok
Masaldın anlatıldın
Dinleyen mi hem de çok

Yine mi hüzün var niye
Kendini bilene sor
Yine mi hüzün var niye niye

Umudun yanında mı
Hayatın hep zorda mı
Gururun yanında mı
Nerelerden geçtin de

Yine mi hüzün var niye
Kendini bilene sor
Yine mi hüzün var niye niye

Kendini bilene sor !!

Şarkıyı aşağıdaki müzik player’dan dinleyebilirsiniz;

Bazen hedefe giden yolda bazı şeyleri görmezden gelip, hedefine odaklanmak en doğru yol olsa gerek.Bırakıp sağı solu, bakmak nereye gittiğine o yönde.Bir hedefin varsa hayatta ona ulaşmak için gideceğin yolda karşına çıkacak olanları görmezden gelip yürümektir asıl odaklanmaktır kilit noktaya.

Varsa eğer bir rotan hayata dair, bırak düşünceleri biraz kendi haline.Dinle ruhunun sana ne dediğini,hedefe gitmak için seçtiğin yolların gösterdiği işareti.Bir hedef dahilinde adım atıyorsan hayata dair,yolun daima tek yön olmalı ve bir geri dönüşü olmamalı ..

Hedef doğrultusunda bazı şeylerin ruhunu acıttığı ortada, seçtiğin yollar tek yön artık hedefe ulaşmada.Bu anlamda “Şehr-i Hüzün” albümünden çıkan bir “Manga” şarkısı belkide özeti güzel yapar.

Yollar artık tek yön ruhunun biryerleri acısada, “Ve anlarsın … “

Hani ağlamak gelir içinden ama akmaz yaş
Hani çığlığın kalır içinde, ölür yavaş yavaş
Hani gözlerin, hani gözlerin
Kağıtlara dalar, boşboş bakar
Yazmak gelir içinden ama yazamazsın
Umursamazlık bir hastalık gibi sarar kalemini kurtulamazsın

ve anlarsın…

Bedenin özgür kalsa neye yarar?
Acıtır ruhunu içinde kalanlar
Dönemezsin artık geriye,
Tek yön seçtiğin tüm yollar

Hani ansızın kaçar gidersin bütün dostlardan
Hani gün gelir, uzaklaşırsın bütün aynalardan
Hani gözlerin, hani gözlerin
Uzaklara dalar, suskun bakar
İçinde kalanları anlatamazsın
O suskunluk bir hastalık gibi sarar vücudunu kurtulamazsın

ve anlarsın…

Bedenin özgür kalsa neye yarar?
Acıtır ruhunu içinde kalanlar
Dönemezsin artık geriye,
Tek yön seçtiğin tüm yollar…

Hayata yeni başladığın o karmaşayı, o bilinmezliği hatırlıyor musun? Herşey hakkında bir hayal kurma , bir araştırma, bir inceleme, bir eşeleme sürecinden geçtiğin dönemi hatırlıyor musun? Geleceğin sana nasıl gelecek olduğunu henüz bilmeyip, kendi zihnin çerçevesinde hayal kurma sanatını ortaya koyuşunu.

Her dinlediğin müzikte, her okuduğun kitapta, her baktığın resimde, zihninde nasılda gelecek için çok farklı şeyler canlandığını, bunların seni nasılda büyümeye ikna ettiğini anımsıyormusun?  Hala aklına geliyor mu bazen dinlediğin şarkının kahramanının sen olduğunu düşündüğün zamanlar bazen de izlediğin filmin.Hala aynı derece de etkiliyormu seni duyduğun o sözler.

Aslında bunlar bir dönemi yansıtan, insanın gelecekle yüzleşmesinden hemen önce kurduğu düş dünyasının yansımaları. Bunlar hayata gelişin en başlarında duyulan heyecanlar. Olması gereken hayatı düşlerken henüz olan biten, gerçekte olan  hayatla karşılaşmadan yaşanan çocukça hisler.

Bu dönemden herkesin hayatının ilk yıllarında geçtiğini düşünüyorum. Henüz hayaller varken ve kirlenmemişken. Henüz hayatla ilgili anlamsız koşuşturmaların içine girmemiş, henüz çocukken. Güzeldi o günler, her güzel olan şeyin tükendiği gibi tükenirken yavaş yavaş. Yavaş yavaş  yüzleşirken hayatın gerçek yüzüyle. Güzeldi ve olması istenendi.

İnsan olarak belli evrelerden geçtiğimizi düşünüyorum hayatın her saniyesinde. Bu anlattığım ilk ve en temiz olan evredir. Bunun gibi bir anı  insan, hayatının hiçbir döneminde yaşayamaz. Bu aslında bilmemezliğin getirdiği müthiş bir büyüdür. Evet bilinmezlik bir sonsuzluktur, bilmemek  ve hayalini kurmak , hayatın en güzel evresidir, henüz yaşanılan hayat gerçek yüzünü göstermemişken …

“Redd” le ilgili daha önce yazmıştım.Özellikle “21″ albümlerinin kalburüstü bir albüm olduğu ve formatının diğer piyasa albümlerinden çok farklı olduğuna dair.Daha da önemlisi albümün bir felsefesi olduğuna dair.

Daha önceki “Redd” yazılarına göz atabilirsiniz şu linklerden ;

http://www.emreguldas.com/2009/06/22/askti-bu-guzeldi/

http://www.emreguldas.com/2009/05/11/bu-sahte-dunyada-hangimiz-gercek/

http://www.emreguldas.com/2009/05/05/21/

http://www.emreguldas.com/2009/03/31/reddten-ilk-kipirti-don-kisot/

Bunların yanısıra albümden çıkan bir şarkıyı burada konuk edicem şu an itibariyle.“Redd” in concept albümü “21″ den çıkan sağlam şarkılardan bir tanesi “Tamam böyle kalsın”.Şarkının sözlerine tabiki de dikkati çekeceğim ve şu satırlarında altını çizeceğim;

“Ve yaşarsın , Yaşadığını sanırsın…”

Sözler şöyle ;

“ Nereden bakarsan bak hiçbir şey değişmez
Kötü bir roman gibi hikaye bir türlü gelişmez
Nasıl biliyorsan bil şartlamış bizi hayat
Bazen taze hissedersin bazen bayat
Sorgularken kendini uykudan hemen önce
Gücünü almıştır dünya parayı keşfedince

Ve yaşarsın,yaşadığını sanırsın

Tamam böyle kalsın

Neye inanırsan inan hepsi bilmece
Çözmeyi unuturlar sıra sana gelince
Biri yapmış bir resim ona benzeyeceksin
Çizgilerden taşarsan pek sevilmezsin
Kahveyi bile saat yönünde karıştırırken
Kravatını düzeltirsin emrini yudumlarken

Ve yaşarsın, yaşadığını sanırsın

Tamam böyle kalsın… “

Hayatın sana kendini nasıl hissetirdiği ve asıl yaşamak istediğinin acaba bu mu olduğu esas felsefe konusu bu noktada.Bir resim çizilmiş ve buna uymak veya uymamak senin elinde.Tabi ki de çizgilerden taşarsan pek sevilmezsin gerçeği ortada.Bu noktada hayatın içinde olmak ya da hayatı belli bir açıdan kesmek tercihi aslında başlıbaşına bu işin aslında böyle yürümeyeceğinin göstergesi.

Baktığın noktadan nasıl gözüküyor hayat bunu sen bilebilirsin ama aslolan bu hayatın seni bu oyun içinde nasıl konumlandırdığıdır.Bu ipi aslında çokta senin elinde olmayan kurallarını fiziki haritalar, siyasi haritalar ve çeşitli entrikaların oluşturduğu bir oyun.

Oyun böyle olunca elbetteki sen ” Yaşarsın,belkide yaşadığını sanırsın” …

Türk ordusunun İZMİR’e gelişi

 Bugün ise bu önemli olayın yıldönümündeyiz.Bir İzmirli olarak “9 Eylül” tarihinin önemini çok iyi bilenlerden biriyim.Bu güzel şehri bağımsızlığına kavuşturan ve her zaman ülkenin en önemli şehirlerinden biri sayan Türk ordusuna ve büyük lider “Mustafa Kemal Atatürk” e teşekkürü bir borç bildiğimi söylemeliyim.

Bizler bu gibi olaylarda neler kazandığımızı ve bu gibi büyük bir lidere sahip olmasaydık sonucunda kimbilir şu an için hangi esaret altında yaşıyor olabileceğimizi tekrar çok iyi düşünmemiz gerekir.Bunun sonucunda bu vatanı belirli değerler üzerine kuran ve ayakta tutan büyük komutan “Mustafa Kemal Atatürk” ün ilkelerinden hiçbir zaman ayrılmayıp,ulusumuzu yaşatacak olan niteliklerin bu değerler olduğunun farkına varmalıyız …

.

Ezelden beri benim için müstesna bir mevsim olan Sonbaharın başlangıç ayı olan “Eylül” ayı geldi,yavaştan ilerliyor.Henüz Eylül’e yakışır serinlik yüzümüze çarpmadı ama yavaştan ruh halimiz Eylül akşamlarına hazırlıkta.

Bilirmisiniz “Eylül” ‘ün anlamlarını , İngilizcesi “september” olan “Eylül” Latince “7” anlamına gelen “septem” sözcüğünden gelmektedir.Hristiyanlar için “istavroz ayı” olan “Eylül” e, Karadenizde değiştirilip “istavrit ayı” denilmiştir.Ayrıca üzüm anlamına gelen “aylül” de “Eylül” ayının farklı anlamlarından birdir.

Sonbahar ‘ın gelmesiyle yazın göz alıcı güneşini ardımızda bırakarak yağmur’a merhaba demeye hazırlanıyoruz.Yağmur’u özlediğim geldi aklıma.Bu müstesna mevsimin “Eylül” ünü çokta iyi anlatan sözlerle yorumlayan üstad “Bülent Ortaçgil” den bir şarkı tamda eşlik eder bu ruh haline.

Sözler şu lezzettedir ;