Susmaktır Bazen Haykırmak…

Susmak, susmak mı haykırmanın en büyüğü acaba.Bazı zamanlarda kendini alamamak haykırmaktan ama zihninde oluşan frenleme sisteminde yer almaca. Susmak mı daha çok incitir, kelimeleri dışarı atmak mı,karşındakine acımadan.Belkide susmak daha yüceltir seni, belli kalıpsal sözlere uyarlanınca. Belkide söyleyecek bir sözü yoktur susanların.

Aslında durum biraz da farklıdır susulur bazı zamanlarda,susulur ki akıl biraz da üstün olsun yaşanan basit durumlardan.Susulur içinde yaşanılan gezegen yada daha basitçe metrekarelere sığdırılan yaşam biraz daha akıl alır biçim alabilsin diye.Listelenmiştir her söze, her şekle, her defasında yaşanan aynı hislere ve aptal yaşantının içinde olan biten anlamsız vaziyetlere verilecek kelime dağarcığı dahilinde cevaplar.

İşte bazen o aklın içindeki fren sistemi devreye girer.Fihristi yoklar zihin ama frenlerde biraz, hayat biraz daha yaşanabilir hal alsın diye,daha kırıcı olmasın kelimeler diye,varlığın telaşa kapılıpta yine kaçma,gitme hesabı içine düşmesin diye.

Gerçeklik içinde zannedilen yaşam aslında,özgürlüğünü yaşamak isteyen bir ruhun hayat içindeki mücadelesinin bir yansımasıdır.Tezahüre dökülmek bu ruhu her zaman rahatlatan olduğu gibi, bazende suskunluğu seçmek yaşam içinde bazen takınılması gereken hal ve tavır biçimidir.Bazen yerinde ve zamanında atılan bir ara pası gibidir,kelimeyi suskunken kullanmak,suskunluk içinde bazı doğru yerlerde bu suskunluğu kırmak,daha yerinde dahil olmaktır hayata.

Yazmakta bir haykırış biçimidir,avaz avaz bağırmanın kelimelere anlam veremediği,susmayı seçtiğin zamanlarda…